New York kentine günde milyonlarca ton içme suyunu kent sakinlerine sessizce ulaştıran, fakat çok az kişinin farkında olduğu, Delaware Aqueduct (Delaware Su Kemeri) isminde devasa bir mühendislik olağanüstüsü, yerin derinliklerinde uzanıyor. Tam 137 kilometre uzunluğuyla, bu tünel kesintisiz bir biçimde inşa edilmiş dünyanın en uzun tüneli unvanını taşıyor. New Yorkluların büyük övgüyle bahsettiği “musluk sularının şampanyası” olarak bilinen kentin ünlü suyunun ününün büyük bir kısmı, bu görünmez yeraltı arterine dayanıyor.
Yaklaşık 4,1 ila 5,9 metre çapında dairesel bir yapıya sahip olan Delaware Su Kemeri; Rondout, Cannonsville, Neversink ve Pepacton barajlarından aldığı tatlı suyu, New York kentine yanlışsız taşıyor. Seyahati sırasında Hudson Nehri’nin altından güneye hakikat kıvrılarak Yonkers’taki Hillview Rezervuarı’nda sona eriyor. Şaşırtan bir formda, bu yeraltı ana damarı her gün New York kentinin içme suyunun yüzde 50 ila 80’ini sağlıyor. 8,5 milyondan fazla sakinin buna güvendiği düşünülürse, eyaletin altında akıp giden suyun ölçüsünün sahiden akıl almaz boyutlarda olduğu rahatlıkla söylenebilir.
1940’lardan kalma bir mühendislik dehası
Bu devasa yer altı yapısının yepyeni inşaatı, 1930’ların sonları ile 1940’lar ortasında, İkinci Dünya Savaşı yıllarına denk gelen bir devirde gerçekleştirildi. Çok uzunluğu ve derinliği nedeniyle, tünelin uçtan uca tek bir düz çizgi üzerinden kazılması mümkün değildi. Bunun yerine, mühendisler tünel güzergahı boyunca 31 adet dikey şaft açtı. Bu şaftlar, emekçilerin ve ekipmanların tünelin farklı yeraltı bölmelerine tıpkı anda erişmesini sağlayan geçitler vazifesi görerek inşaat sürecini muazzam ölçüde hızlandırdı.
İşçiler, yerin yüzeyinin altına indikten sonra, sağlam ana kayayı delip patlatarak tüneli oyabildiler. Beton, tünelin derinliklerine demiryoluyla taşındı, akabinde dairesel bir biçime dökülerek beton astarlı bir geçit oluşturuldu. İnşaat İkinci Dünya Savaşı boyunca devam ederken, tüneli “bombaya dayanıklı” ve sabotaja karşı dirençli hale getirmek için dahi uğraşlar gösterildi. Bu proje, birebir vakitte o devirde emekçiler için mecburî çalışma kamplarını sürdürmeyen birinci büyük altyapı projelerinden biriydi. Personellerin otomobil ile işe gidip gelmesi ve yakındaki kasabalarda bağımsız yaşaması, 20. yüzyıl ortası Amerika’sının değişen toplumsal görünümünü yansıtıyordu.
Son yıllarda yaşanan sorunlar
Ne yazık ki, bu yaşlı mühendislik olağanüstüsü son yıllarda yaşının getirdiği meseleleri göstermeye başladı. Delaware Su Kemeri, 1990’lardan bu yana günde 135 milyon litreye kadar su sızdırıyor. NYC Etraf Muhafaza Departmanı, 2010 yılında bu sızıntıları onarmak için 1 milyar dolarlık bir plan duyurdu. Fizikî çalışmanın 2022’de başlaması planlanmış olsa da, proje birden fazla aksilikle karşılaşarak tamirat çalışmalarını 2027 sonrasına erteledi. Fakat yetkililer, sızıntıyı hafifletmek emeliyle Hudson’ın altındaki yeni bir baypas tünelinin hafriyat çalışmalarını 2019’da tamamladı.
Su kemeri tamir için nihayet kapatıldığında, New Yorklular meşhur musluk sularının tadının eskisi üzere olmadığını fark edebilirler. NYC Etraf Muhafaza Komiseri Rohit T. Aggarwala, “Tıpkı farklı markaların şişelenmiş sularının tadının biraz farklı olması üzere, bizim farklı rezervuarlarımızın da tadı farklıdır” diyor. Aggarwala, tamirler sırasında o çok sevilen ‘meşhur karışımı‘ değiştirdiklerinde, birtakım sakinlerin tatta yahut aromada süreksiz, hafif bir fark algılayabileceğini, lakin suyun pak ve içilebilir kalacağını bilhassa vurguladı.
Chip
