Avustralya, eşsiz ve sıra dışı yaban hayatıyla her vakit merak uyandırmış bir yer. Fakat ülkenin Victoria eyaletindeki Gippsland bölgesinin zirvelerinde yaşayan bir canlı, alışılmışın dışında özellikleriyle dikkat çekiyor: Dev Gippsland solucanı.

Bu devasa yaratıklar, bir bilardo masasından bile uzun boyutlarıyla adeta yeraltında bir gizem dünyası yaratıyor. Üstelik varlıklarını, yeraltından gelen şapırtı ve şırıltı sesleriyle belirli ediyorlar.

Dev Gippsland solucanları, Megascolides australis olarak da bilinen, dünyanın en büyük solucan tipleri ortasında yer alıyor. Ortalama 1 metre uzunluğunda ve 2 santimetre kalınlığında olan bu solucanların birtakım bireyleri 3 metreye kadar ulaşabiliyor. Bu boyutuyla, bir beyzbol sopasından daha uzun olabilen bu canlılar, bilinen yaklaşık 6.000 solucan tipi ortasında az bir yere sahip. Lakin bilim insanları, dünya genelinde 30.000’den fazla keşfedilmemiş çeşidin olabileceğini düşünüyor.

Zor bulunuyorlar, kolay yaralanıyorlar

Bu devasa boyutlarına karşın, Dev Gippsland solucanlarını görmek hayli sıkıntı. Onlar, sırf Avustralya’nın güneydoğusundaki Victoria eyaletinin nemli, tınlı topraklarında bulunan çok kısıtlı bir bölgede yaşıyor. Ekseriyetle sadece tünelleri yağmur suyuyla dolduğunda yüzeye çıkıyorlar. Fakat varlıklarını anlamanın bir yolu var: Yere vurulduğunda, yeraltından gelen şapır şupur sesleri duymak mümkün. Bu ses, solucanların tehlikeden kaçarak daha derinlere yanlışsız kıvrandığının bir işareti olarak kabul ediliyor.

Dev cüsselerine karşın, bu solucanlar inanılmaz derecede narin. Bedenleri basitçe yırtılabiliyor ve yaralandıklarında parlak kırmızı bir sıvı akıtabiliyorlar. Anlatılanlara nazaran, bu solucanların ömür alanları birinci defa çiftçiler tarafından sürüldüğünde, tarlaların “kanla kırmızıya boyandığı” bile argüman ediliyor.

Gizemli üreme döngüsü

Dev Gippsland solucanlarının hayatı, üreme süreçleri nedeniyle de tam bir gizemle çevrili. Hermafrodit olmaları sayesinde hem erkek hem de dişi üreme organlarına sahip olmalarına karşın, üremeleri büsbütün yeraltında ve insan gözünden uzak gerçekleşiyor. Bu süreç, günümüzde bile bilim insanları tarafından tam olarak anlaşılamamış durumda.

İlkbahar ve yaz aylarında, tek bir tavuk yumurtası büyüklüğünde, yarı saydam, kehribar rengi bir yumurta bırakıyorlar. Bu yumurtadan yalnızca bir yavru çıkıyor ve bu süreç bir yıldan daha uzun sürebiliyor. En değişik ayrıntılardan biri ise, esaret altında şimdiye kadar hiçbirinin başarılı bir formda yetiştirilememiş olması.

Chip